Zažny ptačk

Beno je přeco přezahe. Wšojedne hdźe – wón je hižo tu, prjed hač so docyła něšto započina. Poprawom njeje to ničo wosebiteho, ale jeho to přeco zaso do łoskoćiwych situacijow wjedźe. Na dnju swójskeho kwasa je wón wjele přezahe na stawnistwje. Wšitko je hižo přihotowane: Stawnik, orchester, ceremonija. Jenož njewjesta, ta hišće tu njeje. A jako wón tak na swoju slubjenu čaka, powěda Beno wo swojich dyrdomdejstwach z mnoho připadami a wrótnymi situacijemi: Stajnje zetkawa wón ludźi, kotřiž wobwliwuja jeho wid na swět. Najhusćišo je to Elma. Wona je spontanje žiwa a njedźiwa docyła na čas. Na tutym hudźbno-dźiwadłowym wječoru mjez realitu, fantaziju a serbskim swětom powědkow jewja so směšne njedorozumjenja a poetiske wokomiki. Chór, balet a orchester zwjazuja tradicionelne elementy z mjezynarodnymi wliwami a pokazuja žiwy swjedźeń z hudźbu, pohibami a překwapjacymi wobrazami. Kruch wobjednawa swět mjez porjadom a připadom. Na kóncu staja so prašenje, hač je „přezahe” woprawdźe zmylk – abo snano bóle „předskok” druhim napřećo.<o:p></o:p>

W Radworju a Chrósćicach poskića so po předstajenju reje.
Nimo toho poskićuje so na tutych dnjach do a po předstajenju ćopła jědź.