Pětr a wjelk

Sergej Prokofjew je w lěće 1936 hudźbnu bajku „Pětr a wjelk“ skomponował. Z toho časa zwjazuja generacije připosłuchacych obowu z šćebotacej kačku a fagot z wobužnym dźědom. Stawizna powěda, kak so Pětrej poradźi, strašneho wjelka popadnyć a jeho zwěrjećich přećelow wuchować. Z tutej twórbu stwori Prokofjew lochce přistup ke klasiskej hudźbje a k instrumentam sinfoniskeho orchestra. Pětr, wjelk, dźěd, Hajnicy , kóčka, ptačk a kačka so stajnje přez swójski instrument a charakteristiski hudźbny motiw předstajeja. Tak jewja so figury jako zwuki a zmóžnja jednanju hudźbnje sćěhować. 
Tola hišće prjedy hač móže so Pětrowe dyrdomdejstwo započeć, knježi rozbudźenosć w orchestrje: Mała nota „Štwórćinka“ je z notoweje mapy padnyła a je mjez tysacami notow swoje městno zhubiła. Jenož hdyž je sčasom zaso namaka, móže kruch dospołnje zaklinčeć. Při pytanju zetka štwórćinka wšelakore instrumenty a instrumentowe skupiny a wotkryje orchester zhromadnje z publikumom. 
Budźe wona swoje městno hišće sčasom namakać? Na młódši a starši publikum čaka koncertne dožiwjenje połne hudźby, napjatosće a překwapjenkow.