3. sinfoniski koncert

Jan Bulank (1931–2002)    
Přezpolo - Koncertantna suita 
(warianta za komorny orchester, wobdźěłana wot Christy Abels) (1971)

Jan Pawoł Nagel (1934–1997)    
Sinfonija V „Tři modlitwy – Drei Gebete“ 
(warianta za komorny orechester, wobdźěłana wot Lutza Lehmanna) (1995–1997)

Karol Szymanowski (1882–1937)        
Mjezyaktowa hudźba z opery „Kniaź Patiomkin“ op. 51 (1925)

Leoš Janáček (1854–1928)
Suita z opery „Mudra liška“ 
(aranžowana wot Iana Farringtona) (1922–1924)

Program wobkruži mysle k čłowjeskej zhromadnosći. Štož twórby serbskich a słowjanskich komponistow zwjaza, je jich bliskosć k reji, jewišću a poeziji. W koncerće zhusća so tute stawiznički w zwukach hudźbnych nastrojow, kotrež we wosebitej intensiće wo přećelach a rozestajenjach w žiwjenju powědaja.

Wječork wotewrěje so z „Koncertantnej suitu“ wot Jana Bulanka, kotraž so wot zaćišćow serbskich ludowych pěsnjow a rejow z wokoliny wokoło Slepeho njese. Finale šěsć dźělow suity twori  „Dwuskokowa“ („Zweisprung“), kotraž złoži so na melodije serbskich dudow.

Jan Pawoł Nagel je Sinfoniju V „Tři modlitwy – Drei Gebete“ spočatnje skomponował za pišćele a bijadła. W přirunanju z orchestralnej wersiju, kotruž čěski komponist Jan Jirásek po smjerći Jana Pawoła Nagela zestaji, pohibuje so wobdźěłanje wot Lutza Lehmanna, kotrež nasta wos ebiće za Serbsku komornu filharmoniju w jeje nětčišim wobsadźenju, zaso bliže k originalej. Twórba čita so jako skóržba přećiwo namocy a intolerancy. Bjezčasna aktualnosć wustupi we wosebitej měrje přez stary serbski skóržbny spěw a motiw z časa Třicećilětneje wójny. Nic naposledk ćěra Sinfonija V swoju móc z kontrasta nošacych melodijow, markantnych disonancow, so wróćacych rytmiskich mustrow a wótreje perkusije.

Wukónc prěnjeho dźěla koncerta twori Karola Szymanowskeho hymniska a zmysłowa hudźba k 5. aktej dramy samsneho mjena wot Tadeusza Micińskeho. Twórba za mały orchester a chór da pólskej ludowej hudźbje z Tatrow so z pózdnjoromaniskim koloritom a spiritualnosću dalokeho ranja zjednoćić.

Ze suitu z Leoša Janáčekoweje opery „Mudra liška“ přełožuja so mysle wo žiwjenju do fabule z fantastiskej hudźbu. Opera, kotraž nasta na pokročowacej nowelu, wotbłyšćuje žiwjenje w swojej zwjeršnosći z njespjelnjenymi sonami a dopomnjećemi, ale tež poměr mjez mužom a žonu, kaž tež čłowjekom a přirodu. Je to wobstajny kołoběh přirody, kiž tróštuje, jako kula rubježneho hońtwjerja lišku smjertnje trjechi, kotraž bě do toho w lěsu swoju lubosć a swójbne zbožo namakała. „Wjesoły kruch ze zrudnym kóncom“, pisa Leoš Janáček swojej přećelce Kamili Stösslovéj.