Sinfoniski koncert

z twórbami Čórlicha, Immischa, Barbera & Mozarta

Składnostnje 200. posmjertnych narodnin Korle Awgusta Kocora a 150. posmjertnin jeho přećela Handrija Zejlerja je Towaršnosć za spěchowanje Serbskeho ludoweho ansambla z. t. kompozitoriske wubědźowanje “Kocor 2.0” wupisała. Tekst Zejlerja dyrbješe so zhudźbnić, formu a žanr smědźachu wobdźělnicy swobodnje wolić. Mjez nimi bě tež zahority student hudźby z Kulowa, kiž da so wot basnje “Njesmjertnosć” inspirěrować, dźěłajo cyły měsac wšědnje na kompoziciji za sopran a orchester. Twórba imponowaše fachowej jury. “Njesmjertnosć” Lukaša Čórlicha swědči wo “kedźbyhódnej kompozitoriskej zrałosći” a wuznamjenja so přez wersěrowany a zajimawy wobchad z barbami zwuka a hrajnych technikow při orchestrowanju. Prapremjera krucha z ameriskej sopranistku Erin McMahon wot krajneho dźiwadła Salzburg je z tym wjeršk sinfoniskeho koncerta z orchestrom Serbskeho ludoweho ansambla.
Koncert wotewri so z “třomi fragmentami” Budyskeho komponisty Artura Immischa (1902-1949), wobdźěłanych wot młodeho hrajerja róžka w orchestrje, Lutza Lehmanna. Artur Immisch, kiž jako dźesaćlětny w lěće 1912 z jeho swójbu do Budyšina přićahny a tu hudźbne wukubłanje pokročowaše a maturowaše, zabsolwowa po tym dwójny studij w předmjetomaj prawo a hudźba w Jenje, Mnichowje a Lipsku. Jako prawiznik pak ženje njedźěłaše, wot lěta 1928 wěnowaše so jenož hudźbje. Wón płaći jako dobry pianist na koncertach, wosebje zamó načasnu klawěrnu hudźbu mudrje interpretować. Spočatk 1930tych lět přesydli so do Drježdźan, hdźež tež jako docent při orchesterskej šuli Sakskeje statneje kapały a při konserwatoriju dźěłaše. Kritiskeho wida dla na nacionalny socializm jeho 1943 pušćichu. Immisch nawróći so do domizny do Budyšina, hdźež 1949 wumrě. Jeho hudźbne zawostajenstwo, přewažnje spěwy a mnoho komornohudźbnych kruchow, so hakle w lěće 1990 dospołnje wotkry.
Tohorunja w prěnim dźělu zajimaweho sinfoniskeho koncerta pod nawodom Petera Wesenauera zaklinči kompozicija “Knoxville: Summer of 1915” Samuela Barbera (1910-1981), spisana po lyriskej prozy Jamesa Ageeja, kiž bu za sopran, smyčkowy kwartet, harfu, pišćałku a klarinetu stworjena. Samuel Barber wobhladuje so jako najswojowólniši indiwidualist ameriskeje hudźbneje sceny. A to zwosta wón  čas swojeho  žiwjenja, jako čłowjek a hudźbnik, kiž njepřidruži so žanej wosebitej šule, ale zwosta wosebje to jedne: Barber. Wón wuwi w běhu lět swójsku rěč zwukow, kiž poćahuje so hłownje na pózdnju romantiku, wowliwowanu wot neoklasicizma a łahodnych formow moderny. Solistka kompozicije, kiž słuša k najwoblubowanišim twórbam Samuela Barbera,  budźe tohorunja Erin Mcahon ze Salzburga.
Do Salzburga wjedźe tež w lěće 1774 nastata serenada w d-dur KV 203 (Collorado serenada) Wolfganga Amadeusa Mozarta. Hieronymus Franz Josef von Colloredo bě so w lěće 1772 z arcybiskopom w  Salzburgu stał a pomjenowa Mozarta na koncertneho mištra dwórskeje kapały w Salzburgu. W Mozartowych divertimentach a serenadach wjercholi so wuwiće wyšeje zabawjaceje hudźby 18. lětstotka, kiž měješe zakład w barokowej suiće. Mjeztym zo je twórba Divertimento skerje intimna a za “komorku” myslena, su Serenady bóle za reprezentatiwne podawki spisane – bóle za jónkrótne dožiwjenje a nic jako twórba w modernym zmysle. Hinak pola Mozarta: Ze zjawom, zo so nimale wšitke jeho serenady nětko hišće hraja, widźimy jeho wysoki kwalitatiwny narok, tež a runje w zabawjacej hudźbje.

Keine weiteren Aufführungen in dieser Spielzeit.